اجزای اصلی هواكره اكسیژن و نیتروژن می باشد كه اكسیزن 21% و نیتروژن 78% درصد حجم هواكره را تشكیل می دهند. از اینكه این دو گاز بیشترین حجم هوا را تشكیل می دهد مشخص می شود كه جانداران اعم از گیاهان و جانوران به این دو گاز بیش از همه نیاز دارند و همینطور نیز است. اما اگر برفرض جای اكسیژن و نیتروزن عوض می شد، به علت تراكم اكسیژن، آتش ها و شعله ها بسیار سریع افروخته شده و گسترش پیدا می كردند و بااندك اشاره ای شعله ها به شدت برافروخته می شدند و درنتیجه آتش سوزی ها به سرعت افزایش می یافتند. همچنین خوردگی فلزات و فرسایش ها بسیار با سرعت انجام می گرفتندو ....

همچنین مجموع تركیب درصد هواكره در حال حاضر بهترین حالت فشار و سنگینی هواكره را كه برای تنفس ما و سایر جانداران راحت باشد، فراهم كرده است، درصورت تغییر این تركیب درصد ممكن بود اصلا" تنفس برای ما و سایر جانداران ممكن نمی شد.

گفتیم نیتروژن گازی بی اثر است. در حالیکه بدن انسان برای ساختن بسیاری از ترکیبات از جمله پروتئین ها و آنزیم ها به نیتروژن نیاز دارد، اما این نیاز از طریق نیتروژن جوی N2 نمی تواند تامین شود. بدن انسان به ترکیبات نیتروزن مانند نیترات ها (ترکیباتی که به صورت یون بوده و بتواند به راحتی به صورت یون در مایعات بدن حل شود) نیاز دارد و گاز نیتروژن به درد بدن نمی خورد زیرا نمی تواند احتیاجات بدن را برآورده سازد.
برعکس در مواردیکه غلظت نیتروژن مولکولی در خون زیاد شود، نوعی حالت مسمومیت به وجود می آید. به عنوان مثال خطرناک ترین گاز موجود در هوای فشرده ای که غوص تنفس می کند، نیتروژن است. غلظت زیاد نیتروژن حل شده در خون ممکن است منجر به تخدیر نیتروژنی شود. در این شرایط، غواص احساس شادی می کند، جهت یابی خود را از دست می دهد و ممکن است دچار ترس و اضطراب بی مورد شود. بعد از بیرون آمدن از آب، حباب نیتروژن در رگها به وجود می آید که سبب درد شدید مفاصل می گردد.

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 8 بهمن 1388    | توسط: روژان حمیدی نژاد    |    | نظرات()